Na te hadden verzameld aan het Dampoortstation trokken we die dag in groep met de fiets naar het Skaldenpark in de Gentse haven waar we deelnamen aan het blokkeren van de toeganswegen tot dit industriepark, waar één van onze leden tewerkgesteld is.  Door de toeganswegen tot dit industriecentrum te blokkeren slaagden de militanten van de verschillende bonden erin om het gehele industriepark (een van de grootste in de haven ) stil te leggen en de levering van nieuwe grondstoffen te blokkeren.
Na verloop van tijd  kregen we plots een telefoontje van een kameraad die hulp vroeg om de sluis bij Evergem te blokkeren/bezetten (dit is een sluis die de toegang tot de haven voor binnenschepen beheerst). Na een kort overleg besloten we om met de groep van de Vrije Bond onszelf beschikbaar te maken voor deze actie en als vliegend piket de mensen aan de sluis te gaan versterken. Met een bestelwagen van een kameraad werden we snel van de ene locatie in de haven naar de sluis gebracht.
De  binnenschepensluis van Evergem werd al vanaf de vroege uurtjes geblokkeerd door een zeer kleine groep van vastberaden ACOD leden (ACOD maakt deel uit van de socialistische vakbond) die door fysiek zichzelf op de sluis te plaatsen verhinderden dat deze in werking werd gesteld. Onze hulp werd dan ook gewaardeerd en na de eerste kennismaking volgden algauw geanimeerde gesprekken. Die dag was het ook bijzonder koud maar gelukkig slaagden we er al snel in een stevig vuur aan de praat te krijgen om onzelf warm te houden. Binnen de kortste keren lagen een 9 tal binnenschepen stil voor de sluis en begon de omvang van deze economische blokkade steeds zichtbaarder te worden. Met de blokkade van deze sluis en twee andere die door door de bonden werden bezet, slaagden we erin om het ganse binnenwaterverkeer rond Gent tot stilstand te brengen. Op deze manier konden we een waardevolle bijdrage leveren aan de vele acties, piketten, blokkades,wilde betogingen enz.. die die dag plaatsvonden. Toen het stillaan 15u begon te naderen verplaatsten we onszelf opnieuw, ditmaal  richting het UNIZO kantoor in de Lange Kruisstraat in het centrum van Gent waar we een picketline van de Vrije Bond gepland hadden. (Unizo is de unie van zelfstandige ondernemers, deze organisatie is beducht wegens het inzetten van deurwaarders tegen piketten om deze te breken met dwangsommen en dit in het verleden ook veelvuldig heeft gedaan) We werden echter opgewacht door een 3 tal politie overvalwagens gevuld met agenten en een officier die ons duidelijk maakte dat we beter onze plannen konden aflassen. Er was echter  goed nieuws te melden,  Unizo (en de politie overduidelijk) had lucht gekregen van onze actie en had besloten z’n kantoor die middag uizonderlijk te sluiten. Een onverwacht succes!  We hoeven maar iets aan te kondigen en UNIZO sluit z’n deuren…prima zo en hou de deuren maar voor altijd gesloten zouden we dan zo zeggen.  Na een kort beraad stelden we ons dan maar 50 meter verder op op het Sintbaafsplein waar we onze spandoeken ontrolden en onze gegelegenheidskrant “recht door zee” uitdeelden aan passanten en vakbondsmilitanten die daar aankwamen voor een militantenconcentratie na een betoging van ACLCV, ACV en ABVV militanten.  Hiermee kwam de dag voor het vliegend piket uiteindelijk tot een einde.
Een geslaagde actiedag! Op naar de volgende!
(een uitgebreid verslag over de algemene staking in Belgie en een dagverslag van 1 van de deelnemers aan het vliegende piket van de Vije Bond  in de haven van Gent  zal (als alles goed gaat) te vinden zijn in het volgende nummer van Buiten de Orde)

ps: je kan de poster verkrijgen bij A.K.Gent door contact op te nemen via de mail

Ons antwoord op hun crisis

“Het zijn toch niet de doppers die jobs creëren, of wel? Negentig procent van de mensen houdt zich bezig met de vijf procent van de mensen die het moeilijk hebben. Zouden we ons niet beter bezighouden met de negentig procent die het niét moeilijk heeft? (…) Herverdelen achteraf heeft geen enkele zin: zo bescherm je mensen die niets willen doen en die nooit iets zullen doen.” (Leopold Lippens in De Standaard, 26 november 2011)

De crisis van het kapitaal…
Het kapitalisme verkeerd reeds geruime tijd in een diepe crisis. Die crisis is deels te verklaren door de inherente tegenstellingen in het kapitalisme, maar is ook te wijten aan het roekeloze beleid van speculanten die ongestoord hun gangetje konden (en nog steeds kunnen!) gaan. Geld gaat echter niet in rook op, dus verdienen er ook heel wat mensen geld aan de crisis. Toch dreigen we opnieuw over de brug te moeten komen: de banken en de speculanten hebben de crisis veroorzaakt, maar wij betalen de prijs. Winsten worden geprivatiseerd, risico’s en verliezen worden gesocialiseerd.

In het kapitalisme worden de rijken systematisch rijker en de armen armer. De “homo economicus” is vandaag niet zozeer een rationele, maar wel een sociaal ontwortelde mens. Fundamenteel komt de dwaalgedachte van het economisch liberalisme hier op neer: wat je in je eigenbelang doet, komt – met dank aan de onzichtbare hand – ook de samenleving in zijn geheel ten goede. Blind winstbejag heeft echter net het tegengestelde tot gevolg: in een ware “race to the bottom” probeert men competitief te blijven in een bitsige broederstrijd, ook wel “concurrentie” genaamd. Zelfs als dat leidt tot sociale afdankingen, lagere lonen en werkloosheid. Sociale meerwaarde creëren is immers geen doelstelling van de huidige economie. Het gaat puur om “goede cijfers”, om financiële winst, om dat dividend op het eind van het jaar. En zoals zo vaak: de een zijn dood is de ander zijn brood.

…en de staat haar oorlogstaal!
Als reactie op de sluimerende financieel-economische crisis en de recentere schuldencrisis hebben politici hun grof geschut bovengehaald. Ze richten hun pijlen echter niet op de banken, die zijn immers “too big to fail”. Dus moet iemand anders het gelag betalen. De rijken dan maar? Helaas, die hebben hun geld nodig  om de economie weer aan te zwengelen… Het is pervers, zij die de crisis veroorzaken mogen niet bestraft worden, dus moeten de slachtoffers maar het nodige geld ophoesten. Het resultaat: sociale afbraak. Niet meer belastingen, maar wel besparingen.

De sociale voorzieningen worden afgebouwd en intussen moeten we onszelf maar behelpen. Het uitbouwen van lokale alternatieven, autonomie en weerbaarheid tegen crisissen van buitenaf gaat hand in hand met de openlijke strijd tegen systemisch onrecht. Vandaag moeten we de structuren die onrecht creëren meer dan ooit delegitimeren. Teveel mensen geloven nog steeds dat er geen alternatief is. Daardoor is ons antwoord al te vaak gekleurd met onmacht. Onmacht tegen hun (slechts schijnbare) overmacht.

Een vermogensbelasting wordt afgeschoten, omdat ze “de top 5% die onze economie kan herlanceren” zou raken. Hebben we het hier over de 5% die gewed heeft op onze toekomst (en verloren)? Willen we hen nog een rondje laten pokeren? Heeft het casinokapitalisme dan niet al genoeg schade aangericht?

In plaats van belastingen worden het dus besparingen. Voornamelijk in de zachte sector wellicht. Of zoals Leopold Lippens het zegt: “De welvaartsstaat is voorbij.” We hebben het begrepen. Als we armoede willen vermijden, zullen we rijkdom moeten bestrijden. Voorlopig lijken we ons echter te moeten voorbereiden op zwarte sneeuw. Dat velen onder ons getroffen zullen worden door de besparingen, lijkt onvermijdelijk. Het lijkt wel een ijzeren wet: de staat die wikt en het kapitaal schikt. Maar is er dan echt geen alternatief?

De uitweg: klassensolidariteit
Vandaag komt het er meer dan ooit op aan om solidair te zijn met de zwaksten. De meesten onder ons zitten sowieso in het verliezende kamp. Jobs gaan verloren, uitkeringen worden beperkt en meer en meer mensen glippen door de steeds grotere mazen van het sociale vangnet. Armoede en honger zullen op steeds grotere schaal weer een dagelijkse realiteit worden in Europa.

Een grauw beeld, niet? En dat de toekomst ons niet bepaald toelacht, hoor ik je hardop denken. Ja en nee. Het dreigen inderdaad sociaal donkere tijden te worden. Maar er is een positieve kant aan dit verhaal. De voorbije decennia zijn we compleet afhankelijk geworden van de “liefdadigheid van bovenaf”. Wat als we nu zelf actief de keuze maken om alternatieven van “solidariteit van onderop” uit te werken? Met solidariteit en wederkerige hulp komen we al een heel eind ver. Op die manier zullen we bij onze volgende confrontatie beter gewapend voor de dag komen.

Het middel: directe actie
De vakbonden hebben historisch heel wat sociale vooruitgang afgedwongen. Aan de fundamenten van een per definitie onrechtvaardig systeem is echter niet geraakt. Veel van de afgedwongen rechten hebben geleid tot grotere kooien en langere ketens. Maar hebben ze ons van de “rat race” bevrijd? Is ons werk er zinvoller op geworden? Wie heeft het meest geprofiteerd van de “groei om de groei”? Hoe langer je er bij stil staat, hoe meer vragen we ons kunnen stellen bij de mate van “sociale vooruitgang” die we hebben geboekt. Krijgt iedereen vandaag “loon naar werk”? En vinden we dat sowieso wel een fair principe?

Kritische zelfreflectie is belangrijk. Zeker in tijden van crisis. Want waarom hebben we eigenlijk de crisis nog niet kunnen aanwenden voor een sterk links alternatief? We moeten ook durven in eigen boezem kijken. De voorbije jaren is (de top van) de vakbond sterk geïnstitutionaliseerd geraakt. Zijn we niet zelf een steunpilaar van het systeem geworden? Zetten we niet teveel in op een vruchteloze dialoog met een klasse met fundamenteel andere belangen? En wie trekt dan aan het langste eind?

We moeten opletten voor bureaucratisering. Verandering moet van de basis komen, van onderop. Militant verzet is het enige antwoord op het brute geweld van de crisis. De belangrijkste verwezenlijking van de vakbonden situeren zich voor de tweede wereldoorlog. Toen waren stakingen, bedrijfsbezettingen en zelfs sabotage niet ongebruikelijk. Directe actie spreekt luider dan woorden. Het is ons beste wapen tegen hun onwil. Onwil om te kiezen voor herverdeling, onwil om mee te strijden voor sociale rechtvaardigheid.

Het doel: libertair socialisme
“Walking we ask ourselves questions…”
Waar moet dat heen leiden? Er bestaat geen blauwdruk voor een post-kapitalistische samenleving. Uiteindelijk zullen we die samen, met veel vallen en opstaan, moeten creëren. Dat is niet het leukste antwoord, daar zijn we ons van bewust. Maar het is het enige antwoord dat we in alle eerlijkheid kunnen geven. Zonder de finaliteit te kennen van de wereld van morgen, kunnen we wel reeds een mogelijke richting schetsen: voor ons zal de radicale sociale verandering libertair zijn, of ze zal voor niets geweest zijn.

Wat bedoelen we daarmee? Voor ons leidt het geen enkele twijfel dat de economie opnieuw functioneel moet worden: een economie in functie van de noden van de mens en niet andersom. Daarom moet de gemeenschap ook meer inspraak krijgen in alle facetten van de economie: productie, consumptie en distributie. Talloze coöperatieven vroeger en nu hebben bewezen dat bedrijven in zelfbeheer werken: ze zijn rendabel en niet louter in de economische zin van het woord. Ervaringen in kleinschalige alternatieven kunnen ons helpen in de zoektocht naar een systeem dat in sterkere mate gebaseerd is op de notie “van ieder naar vermogen, voor ieder naar behoefte”. Kortom, een systeem dat de mens opnieuw centraal stelt.

Er is echter een belangrijke “maar” in dit verhaal. Veel “socialistische” experimenten in het verleden hebben ook tot niets geleid, omdat een nieuwe elitaire klasse de oude politiek voortzette. Vaak was het oude wijn in nieuwe zakken: staatskapitalisme eerder dan werkelijk socialisme. Wij willen zelf een stem hebben, opnieuw subject in plaats van object van de geschiedenis worden. Zoals Bakoenin het reeds verwoordde:

“Wij zijn ervan overtuigd dat vrijheid zonder socialisme gelijk staat aan privilege en onrecht, maar evenzeer dat socialisme zonder vrijheid slavernij en brutaliteit betekent.”

Met dit eenvoudige citaat legt Bakoenin meteen de gevaren bloot van zowel autoritair socialisme als dogmatisch liberalisme. Wij geloven dat vrijheid en gelijkheid niet aan elkaar tegengesteld zijn, wel integendeel: ze zijn pas betekenisvol indien je een synthese van beiden maakt.

Op lange termijn moeten we niet alleen ons socio-economische systeem helemaal hertekenen, maar ook het politieke. De Italiaanse anarchist Malatesta merkte terecht op dat de burger weliswaar te dom en te egoïstisch werd geacht om de samenleving in goede banen te leiden, maar dat de verdedigers van een representatieve democratie hem wel in staat achten om rationeel te kiezen wie dan wel over alle goede eigenschappen beschikt om dit in zijn of haar naam te doen. Onzin natuurlijk. We hebben allen een verantwoordelijkheid te nemen. We moeten samen antwoorden formuleren op de uitdagingen van vandaag om de wereld van morgen vorm te geven.

De enige andere mogelijkheid is de continuering van de crisis, bestendigd door een systeem dat steeds repressiever zal optreden tegen het terecht groeiend ongenoegen van niet alleen de onderklasse, maar meer en meer ook een verarmde middenklasse. Het kapitalisme kan zich nog een hele tijd handhaven, maar dat zal dan wel een hoge kostprijs hebben. En het zijn niet de bankiers die deze zullen betalen. Zij zijn nog te druk bezig met het plukken van de laatste vruchten van al hun virtuele constructies. Bij elke zeepbel die ontploft vallen echter opnieuw slachtoffers. Laat dit daarom de laatste crisis zijn. We hebben er genoeg van. We laten niet meer over ons heen lopen. Daarom roepen wij op tot een algemene staking!

Klassenstrijd en solidariteit: slechts woorden vandaag, maar onze wapens voor morgen!

door August Wagener
Vrije Bond/A.K. Gent

De Vrije Bond roept dan ook op om gehoor te geven aan deze oproep en aanwezig te zijn met onze eigen anarchistische, antikapitalistische boodschap.

Met z’n allen de straat

Voor de algeme staking, Leve de sociale revolutie                                                               Vrije Bond

Afspraak 9u30, Brussel Noordstation, Vrijdag 2 december

In dit nieuwste nummer is er wederom weer veel aandacht voor de crisis en in het bijzonder voor de relatie tussen de crisis en repressie. In een artikel van de organisatoren van het 2.Dh5 festival dat afgelopen weekend plaatsvond geven ze hun visie op wat er zich de afgelopen jaren op economisch gebied heeft afgespeeld en wat we kunnen verwachten wat betreft verdere afbraak van de verzorgingsstaat en toenemende repressie. Peter Storm gaat in een eigen artikel uitvoerig in op de relatie tussen crisis en repressie en weet zoals altijd weer haarscherp te analyseren waarom anarchistische 1 mei-demonstraties niet getolereerd worden en waarom de occupy-acties (vooralsnog) wel. Speciale aandacht is er ook voor de rol van de Vrije Bond in de crisis, het crisisoverleg van de bond en de onlangs door de bond uitgegeven crisiskrant. En natuurlijk mag ook een (kritische) analyse van de occupy-acties niet ontbreken.

Verder is er nog een uitvoerige analyse door Joost de Bloois van De komende opstand en Tiqqun, waarin ook de relatie tussen ‘het onzichtbare comité’ en de Hekla-groep die onlangs Berlijn deed opschrikken met brandbommen. En dan is er nog een interview met de 92-jarige anarchist Jurrie Zuidema; een boekbespreking van nieuw werk van Sjaak Weg; een persoonlijk verslag van de repressie waar Joke Kaviaar om dit moment mee te maken heeft; een verslag van het negenjarig bestaansfeest van de anarchistische bibliotheek van de Anarchistische Groep Amsterdam en de lezing die Bert Altena daar hield over leescultuur binnen de anarchistische beweging; een artikel over anarchistisch kunstenaar Chris Lebeau, waarover momenteel een tentoonstelling aan de gang is in het Ferdinand Domela Nieuwenhuis Museum in Heerenveen; een verslag van de antikapitalistische en antiautoritaire bijeenkomst die onlangs plaatsvond in Tunesië en nog veel en veel meer.
Buiten de Orde wordt gemaakt door leden van de Vrije Bond, maar wil graag een blad zijn van de hele anarchistische beweging. Wil je zelf een bijdrage leveren aan de totstandkoming van Buiten de Orde? Schrijf een artikel, een actieverslag, een column of een cartoon. Of kom de redactie versterken! Je kunt je artikel sturen naar: redactie@buitendeorde.nl.

Het blad kost maar €2,50 en is verkrijgbaar bij de betere linkse boekhandel. Voor meer informatie over abonnementen en verkooppunten, kijk op www.vrijebond.nl/buitendeorde.

Het is nooit genoeg

Met hoevelen zouden we zijn die iedere maand moeten wroeten om te overleven…met hoevelen zullen we er volgende maand niet in slagen de eindjes aan elkaar te knopen? Met hoevelen zullen we binnen een jaar zijn wanneer steeds meer mensen de deurwaarders zien opdagen vergezeld door de lange arm van de wet?

Laten we even recht door zee gaan… Het ziet er niet goed uit. De economische crisis slaat steeds harder toe…en is, hoe je het draait of keert, een deel van het kapitalistisch systeem waar we in leven. Terwijl de managers, de grote bonzen en de politici hopen poen scheppen, gaan steeds meer mensen de dieperik in.
Al wat sociaal is moet eraan geloven ten koste van de drang naar winst…en zoals we weten is de winsthonger van de kapitalisten niet te stillen…steeds meer en meer…het is nooit genoeg…en als het moet, over lijken. Want ja vergeet niet wie in deze wereld het geld heeft, heeft de macht. En wie de macht heeft, heeft het “recht”…

Politici beslissen over onze hoofden heen hoe we onze levens moeten leiden, wat onze kansen worden, hoe we ons moeten gedragen. Van inspraak is helemaal geen sprake. Je mag een kleurtje kiezen, een bolletje kleuren en voor de rest moet je eigenlijk gewoon zwijgen. Want ja zo werkt dat nu eenmaal zo’n “parlementaire democratie”. Bovendien kun je best van al economisch interessant zijn…want wanneer ze geen winst meer op je kunnen maken, merk je al snel dat je behandelt wordt als een ongewenste vorm van ballast (een verhaal die voor velen maar al te bekend is, denk maar aan bv. ouderen, zieken, gehandicapten, lager geschoolden…Hoevelen van hen bevinden zich in armoede, hoevelen van hen worden behandeld als ballast van een maatschappij waar alles gericht is op winst en concurrentie…

Zou het niet beter zijn in een maatschappij te leven die de mensen altijd voorop stelt. Die ingericht is naar behoefte en vermogen. Waar bijvoorbeeld medicatie gratis is en niet in handen van winsthongerige kapitalisten die zieke mensen bekijken als een mogelijkheid om winst te scheppen. Zou het niet beter zijn dat we samen beslissen hoe we onze levens en omgeving vorm willen geven?Waarom moeten we dit recht afstaan aan politici de we niet kennen en vervolgens beslissen over onze levens? Waarom denken ze dat wij dat gewoon niet zelf kunnen? Is het eerlijk dat zovelen in een onzeker armoedig bestaan worden gedwongen, terwijl de rijkdom van de bovenste laag van deze samenleving steeds groteskere vormen begint aan te nemen. Zou het niet beter zijn moest er een algemene globale herverdeling van rijkdom plaatsvinden, zodat ieder heeft waar hij eigenlijk als mens recht op heeft? Waarom zijn er mensen met 20 huizen, terwijl een ander geen thuis heeft?

Enkel wijzelf zijn in staat deze situatie te veranderen. Vergeet het politieke circus, hun “parlementaire democratie” …wat telt zijn jij en ik en zovelen met ons samen. Wat telt is de mogelijkheid om een andere maatschappij te creëren, wat telt is dat we ons bestaan zelf kunnen veranderen (wat de politici links en rechts ook mogen beweren). Door onszelf te verbinden met het lot van anderen, door actieve solidariteit uit te bouwen met de mensen om je heen, door samen te komen met mensen en te praten over je situatie, je gevoelens, je angsten, je dromen…kunnen we elkaar leren kennen en misschien wat beter begrijpen. Kunnen we inzien dat we samen kunnen beslissen over ons lot en daar eigenlijk helemaal niemand boven onze hoofden voor nodig hebben.

Laten we ons organiseren, laten we zelf groepen vormen in onze omgeving en elkaar ondersteunen. laten we contacten leggen en actieve solidariteit uitbouwen. Laten we naar elkaar luisteren in plaats van naar het geblaat van de politici. Een andere betere rechtvaardige wereld is mogelijk.
Laten we opnieuw dromen!

Voor de vrijheid
Lang leve de solidariteit,
lang leve de sociale revolutie

A.K. Gent / Vrije Bond

@ “Assez” Sparrestraat 1a Gent                 vanaf 20 u

A.K. GENT/VRIJE BOND

Alvast tot dan
A.K. Gent/Vrije Bond

zondag 23 oktober, 14U @ “ASSEZ” Sparrestraat 1a Gent

Vermijd armoede. Bestrijd rijkdom!

Armoede is een schande. Arm zijn is dat niet. Er zijn duizend-en-één redenen
te bedenken waarom iemand arm wordt. Sommigen onder ons worden arm geboren. Anderen hebben gewoon pech. Er is veel armoede: kinderarmoede,
generatiearmoede, energiearmoede, kansarmoede en zelfs bloedarmoede. Maar eigenlijk is het gewoon armoe tout court.

 Welke samenleving laat immers toe dat sommigen bijna letterlijk zwemmen in
meer geld dan ze ooit op kunnen, terwijl anderen angstig het einde van
iedere maand toezien? Het valt niet mee in de huidige wereld arm te zijn. De
mogelijkheden op succes en geluk lijken onbegrensd in de wereld van vandaag.
Maar niet voor wie arm is…

Wie arm is valt buiten de prijzen.
Op school, op zoek naar een huis, op de arbeidsmarkt…
Wie arm is moet altijd met minder tevreden zijn. Politici zijn niet bezig met onze problemen. Ze hebben geen flauw benul wat het betekent om echt tekort te hebben. Geen tekort op de begroting. Maar te weinig brood op de plank. Te weinig geld om naar het ziekenhuis te gaan voor een dringende ingreep. Bankiers, politici en andere leden van de elite weten niet hoe het voelt als je elektriciteit wordt afgesloten. Als je uit je huis wordt gezet. Ze zijn meer bekommerd om de volgende verkiezingen. Om de economische groei het volgende jaar.

 Anarchisme is geen chaos.
Het betekent “zonder autoriteit”. Wie arm is kent ze maar al te goed, de autoriteiten in ons leven. De politie die ons opsluit, de rechter die ons veroordeelt, de deurwaarder die steeds om de hoek loert. En dan zwijgen we nog over de ambtenaar die ons met opgetrokken neus verteld dat we weeral niet in aanmerking komen voor deze of gene “sociale maatregel”. Hoezo solidariteit? Overal misprijzen, overal onbegrip.

 Anarchisten geloven dat we geen regering nodig hebben om voor ons te
zorgen. Dat we voor solidariteit beter kunnen steunen op elkaar. “Wederkerige
hulp” noemen we dat. We zijn niet tegen organisatie en evenmin tegen een
georganiseerde samenleving. Wel streven we naar een samenleving zonder
dwang.

Welvaartsstaat zonder welzijn?
Wie in armoede leeft, weet wat de sociale
vangnetten waard zijn. Ons land heeft zoveel regeringen en zoveel partijen
die delen in de macht, maar waarom staat herverdeling nergens op de
politieke agenda? Nationalisten, liberalen of sociaal-democraten, waarom
liggen ze er niet wakker van? Het zou ons nochtans niet mogen verbazen. De
politieke en economische elites zijn twee handen op één buik met als doel de
bestaande machtsverhoudingen in stand te houden. Het is niet voor niets dat
krachtige sociale bewegingen die het reformistische discours achter zich
laten steevast met repressie worden beteugeld.

 Doorheen de geschiedenis hebben anarchisten geprobeerd om een andere
samenleving op te richten, waar mensen zelf hun leven in handen hebben.
Enkele keren is dat ook gelukt, maar telkens opnieuw werden hun
alternatieven vernietigd. Wij hebben geen partij. Wij maken geen
beloftes. Maar we hebben wel hoop. De crisis opent steeds meer mensen hun ogen. We zullen het samen moeten doen. Elkaar doorheen deze moeilijke tijden loodsen en als we sterk genoeg zijn opstaan tegen het systeem dat ons onderdrukt en het onrecht in stand houdt.

 Zolang we geregeerd worden door deze autoriteiten, zullen de rijken rijk
blijven en zitten anderen vast geketend aan armoede en ellende. Wij geloven
dat vrijheid en gelijkheid wel samen kunnen gaan. Teveel en te weinig hangen
echter ook samen. Willen we armoede morgen vermijden, dan moeten we de
rijkdom vandaag bestrijden!

Als we de oplossing van de overheid konden verwachten, dan was het probleem
van de armoede al lang van de baan. Men heeft ons lang genoeg proberen wijs
maken dat we allen “vrij en gelijk worden geboren”.

 Wie beweert dat er geen “klassen” meer bestaan, die moet dringend eens wat
meer buitenkomen. Wat is het verschil tussen Brasschaat en Anderlecht?
Tussen Sint-Martens-Latem en Molenbeek? Tussen eilandjes van decadentie en
een schandalig balanceren op de rand. Armoede betekent immers ook
uitsluiting. En opnieuw sluiten een aantal deuren.

 We leven nog steeds in een klassensamenleving. Alleen is deze vandaag
veel gevarieerder. Velen onder ons zijn tegelijk een beetje onderdrukker
(van wie onder hen op de ladder staat) en toch uitgebuit. Dit mag ons echter
niet langer verdelen, we zullen het samen moeten doen. Als bankiers,
politici en anderen de hand in elkaar slagen om de piramide in stand te
houden, dan moeten wij hetzelfde doen om ze neer te halen.

De reacties op de crisis tonen nog maar eens wiens loyaliteiten waar liggen
en wie de prijs betaalt. De enige mogelijke reactie op de uitverkoop die
Kapitaal en Staat organiseren, ligt in de *klassenstrijd*. Het resultaat kan
nog lang op zich laten wachten, maar de richting waar we heengaan is
duidelijk: een samenleving die van onderop wordt georganiseerd, gebaseerd op
de principes “van ieder naar vermogen, voor ieder naar behoefte”. De *weg
vooruit* ligt in massale directe actie en burgerlijke ongehoorzaamheid. Maar
waar te beginnen? Als de nood het hoogste is, komen we terug op die oude
syndicalistische leus:

Organiseer  Leer (aan en van elkaar)  Agiteer

De betoging eindigde op het Sint-Katelijne plein waar nog verschillende sprekers het woord namen gevolgd door een leuke band.

“Test their logik” is een Canadeese anarchistische hiphop groep die op 28 september langskomt in het anarchistisch centrum te Gent. We willen met hen die avond even dieper ingaan op de situatie rond de afgelopen G20 top in Canada en de protesten die hier tegen plaatsvonden. Ook de huidige situatie rond de gevangenisstrijd en het anarchisme in het algemeen in Canada zullen aan bod komen. Na de info en discussie zullen ze een akoestische set brengen, gevolgd door hiphop plaatjes en solibar…

A.K. Gent/Vrije Bond I.S.M. A.B.C. Amsterdam

@Sparrestraat 1 a Gent ,  open vanaf 19U30